امروزه پس عالمگیر شدن بیماری کوید 19 و زمینگیر شدن بخش گردشگری آنچه به شکل جدی  در گردشگری مورد توجه باید قرار گیرد موضوع مدیریت بحران در گردشگری می باشد .موضوع بسیار مهمی که متاسفانه به شکل غیر قابل باوری مغفول مانده و توجهی به آن نشده است .در برنامه ریزی مسئولان گردشگری در هر حوزه آن اعم دولتی و خصوصی می بایست به آن توجه شده و برای آن برنامه داشت .لازم است بدانیم که صنعت گردشگری قربانی دائمی بحرانهاست از اینرو در هر لحظه وقوع بحران این صنعت قابل تصور است  .هر چیزی می تواند این صنعت حساس را دچار خدشه و نهایتا بحران نماید مواردی همچون حملات تروریستی،شیوع بیماری ،ویرانی ناشی از جنگ ،بلایای طبیعی رفتار نا متعارف سیاستمداران  ، تصمیمات اقتصادی بخشی نگر ونابخردانه و..... از جمله این عوامل هستند.

معمولا آسیب پذیری این صنعت در بحرانها بسیار بالا بوده و بعضا  با سرعت و شدت  بیشتری نسبت به سایر صنایع آسیب دیده و دیرتر به حالت طبیعی بر می گردند اما لازم است بدانیم گردشگران در برخورد با بحران مقاصد معمولا دست از سفر نمی کشدبلکه صرفا به تغییر مسیر یا مقصد و شیوه سفر می پردازند لذا بر مدیران این صنعت  واجب است تا شیوه برخود با بحران و مدیریت آن را بدانند اینکه نوع بحران چیست ؟مرحله ای که بحران در آن قرار دارد ،سیستم و عواملی که موجب بروز بحران می شوند یا می توانند از بروزآن جلوگیری نمایند ،افراد و سازمانهایی که درگیر بحران هستند و نحوه مدیریت آن .قطعا مطالعه دائمی این صنعت و حساسیت های آن و پیش بینی برای مقابله با آن یکی از پیش شرطهای موفقیت در جلوگیری و کاهش تهدیدها و بحرانها در این صنعت بوده و همچنین آمادگی برای برخورد با آن پس بوجود آمدن آن می باشد .

به تعبیر فالکنر مدیریت بحران دارای مراحل ذیل بوده لذا   این رصد و برنامه ریزی دائمی نیز می بایست در همه حال بویژه در مراحل ذیل باشد:

- مرحله پیشگیری (یعنی برنامه ریزی قبل از وقوع آن باشد)

- مرحله آغازین (زمان بروز اولیه بحران )

-مرحله اضطراری 

-مرحله ابتدایی (برطرف کردن نیازهای اولیه مردم )

-مرحله بلند مدت (بازسازی ،بازگرداندن اوضاع به مرحله پیش از بحران )

-مرحله حل و فصل (ارزیابی فعالیت ها و اقدامات انجام شده )

با بررسی اجمالی در خصوص  بحران بوجود آمده فعلی در دنیا و ایران و شکننده بودن موضوع گردشگری درکشور، اقدامات انجام شده  از سوی دولت محترم هر چند کم نبوده اما متاسفانه مکفی و پاسخگوی نیاز فعالان این صنعت نبوده و در صورت عدم توجه جدی و اورژانسی به تاسیسات و فعالان این حوزه، ضربه های وارده به پیکر نحیف این صنعت به سختی قابل جبران می باشدو قطعا بیش از تاب آوری نداشته و بزودی شاهد از بین رفتن آنها خواهیم بود .

لذا با توجه به آگاهی از شرایط موجود در کشور و گردشگری  و به جهت جلو گیر ی از خسارت بیشتر پیشنهاد می شود :

1-کارگروه ویژه ای(متشکل از بخش خصوصی،دولتی ، اساتید ،مشاوران فنی بین المللی و...) برای تعیین نقاط آسیب پذیر این صنعت ،راهکارهای جلوگیری از بحران و رکود،تعیین و تدوین قوانین حمایتی و نحوه اجرا ،دستگاه های مرتبط با مدیریت بحران در صنعت گردشگری و حدود وظایف و اختیارات و فعالیت هایی که باید انجام دهند تشکیل داده و با فوریت به بررسی موضوعات بویژه برای مدیریت مرحله ای که در آن  هستیم و تنگناهای آن و بایدها و نباید ها  پس از رفع بحران پرداخته و ارائه نمایند.

2-دولت با تخصیص اعتبار لازم بخشی یا همه هزینه های این صنعت اعم از حامل های انرژی ،حقوق و دستمزد ،مالیات ها ، هزینه های اولیه و ثابت تاسیسات گردشگری و راهنمایان و... را برای مدت معینی تا پایان بحران کرونا و شروع دوباره فعالیت گردشگری تامین نماید .

3-نیازهای بخشهای مختلف صنعت گردشگری  و افراد مرتبط در حال حاضر و پس از اتمام شرایط بحران  و باید ها و نباید های فعالیت های بعدی  تدوین گردد

لازم به ذکر است که برخی از این فعالیت ممکن است انجام شده یا در حال انجام باشد اما منسجم ،هدفمند بودن آن و پیگیری برای حصول نتیجه بسیار اهمیت دارد.آنچه اکنون در بین فعالان این بخش مشهود است عدم احساس این فعالیتها و عدم اطلاع از آنچه د رحال پیگیری هست که نیازمند اطلاع رسانی و نشست های مداوم (بصورت مجازی  یا محدود با رعایت پرو تکل های بهداشتی )هست

کلام آخر اینکه قطعا روزی بحران کرونا در دنیا و ایران تمام خواهد شد اما آنچه غیر قابل تردید هست از بین رفتن صنعت نیمه جان گردشگری و فعالان ان خواهد بود در صورتی که با برنامه ریزی ،رصد و پایش دائمی نتوانیم بحران موجود را مدیریت کنیم زیرا برگرداندن آنچه از دست رفته بسیار پر هزینه تر از حفظ آنچه داریم خواهد بود .